1e echte overwinning bij marathon bij Rad am Ring 4/5 augustus 2007

Vorig jaar reed in in Eschlikon mijn eerste 24 uur en ondanks alle ellende (beestenweer) haalde ik een redelijk resultaat, maar toch knaagde er steeds het gevoel dat het beter had gekund. Vooral het idee als het normaal weer geweest was en ik niet onderkoeld zou zijn. Daarnaast toen de echte finish niet meegemaakt.

Dus reden om voor een 2e kans te gaan en dat was dan Rad am Ring (Eschlikon ging niet door) op de beroemde Nürburgring.
Op vrijdagmiddag met Brian Timp vertrokken en vlak in de buurt overnacht. Later kwamen ook Eric Wictor en Erik Nienhuis en gezamenlijk nog een biertje gepakt op de goede afloop.
Op zaterdagmorgen richting circuit en zooi uitladen bij de pitbox, want je neemt wat mee zo'n weekend. Rustig voorbereiden en wachten wat er zou komen. Parcours verkennen was er niet bij want daar was de eerste ronde voor.

Start wedstrijd

Om 12:00u de start met grotere lus op het autocircuit en gelijk van eigen tempo rijden. Alles voelde gelijk lekker aan, kon goede hartslag rijden. Het parcours was een simpel rondje met 3 redelijk klims, 2 leuke afdalingen in het bos, beetje schotter en vrij veel asfalt (je pakte een aardig stuk van het circuit).
Lengte was iets minder dan 8 km met ongeveer 155 hm.
In de beginfase rondjes van rond de 22 minuten en zonder echte stops. Hooguit bij het hek even kort stoppen, 1 of 2 bidons en wat eten pakken van Brian.

De eerste echte stop na ruim 5:30u en toen zat de eerste marathon (120 km / 2.200 hm) er al op. Dan ook mijn voeten verzorgen want toch erg veel pijn door de warmte, maar mijn hoop was gevestigd op de nachtelijke uren als het kouder zou worden. Overigens het voeten verzorgen valt tegen want krijg mijn schoen niet uit en pas na enkele minuten sleutelen lukt het Eric Wictor om hem open te krijgen. Toen werd me ook verteld dat ik op de 1e plaats zou liggen wat ik niet geloofde en reageerde zo van "lekker belangrijk".

Daarna verder door en na een uurtje of 8 toch kramp en enorme pijn. Op dat moment sterk overwogen om serieus te stoppen want de dramatische Salzkammergut van 3 weken eerder zat nog goed in mijn geheugen. Ik wilde niet nog 16 uur pijn lijden.
Op dat moment had ik mezelf nog 2 ronden gegeven en als het dan niet verbeterde was het exit. Gelukkig verdween de pijn en was het redelijk uit te houden.

De nacht

Rond 21:30u naar binnen voor de verlichting en uitbreid eten (pasta) en natuurlijk voetenzorg. Op dat moment ook een zweethemd en mijn armstukken aan. De fout van onderkoeling van Eschlikon wilde ik niet opnieuw maken.
Het rijden in het donker erg leuk om te doen en door de organisatie werden overal kaarsen langs het parcours gezet wat het sfeervol maakte. Hing ook een erg leuke sfeer langs het parcours met veel bier en barbecues langs de kant. Verder bij de lastigste stukjes een aantal grote lampen geplaatst zodat het niet aardedonker was.
Op 1 of andere manier bleek de accu kuren te vertonen en op de gekste momenten viel het licht uit. Wel spannend, maar alles behalve veilig. Op een bepaald moment helmaal geen licht meer en toen maar achter iemand aan gereden om zo veilig bij de pitbox terug te komen en accu wisselen. Maar dat rijd voor geen meter en blij dat ik heelhuids de bewoonde wereld bereikte.

Om 01:15u een groot probleem want bij terug schakelen schoot de ketting tussen het grootste tandwiel en het wiel. Dat juist op een plek waar het wel aarde donker was. Flink sjorren hielp niet want de ketting zat muur en muur vast.
Toen zat er maar 1 ding op en lopen richting start/finish wat 4 km zou zijn. Gelukkig bleek iets dichter bij een tent met een team te staan zodat het "maar 1.500 meter" was. Daar konden ze 4 man sterk de cassette los krijgen en kon ik weer op weg. Uiteindelijk koste me dit zo'n 15 minuten.

Rond 04:00u bij geplande stop met maaltijd werden door Eric Wictor de remblokjes voor vervangen want ik remde al een hele tijd met staal op staal. Schijf nu duidelijk 2e hands en die zat er net voor de Salzkammer op, dus Rijwielpaleis Bitlhoven heeft weer handel.

De laatste loodjes

Op moment dat de dag aangebroken is (07:00u) opnieuw even naar de pitbox voor ontbijtje met een pakje drink yoghurt die door mijn onhandigheid explodeert en overal de drap zit. Ik spreek af dat ik in principe nog niet meer binnen kom voor een langere stop, maar voor de rest mijn rondjes plichtmatig af zal werken want zijn toch "maar" 5 uurtjes. Vanaf deze tijd kijk ook continue naar nummerbordjes of rugnummer van tegenstanders als ik ingehaald wordt want ik begin nu ook te geloven dat er 1e plek er echt in zit.
Ook nog even filosoferen dat ik extreem rustig kan doen want met meer dan een ronde voorsprong kan je je e.e.a. permitteren, maar dat wordt ook uit mijn hoofd gepraat: Je gaat gewoon rijden !!

Zo'n 2 uur voor het einde haal ik een tegenstander in die me al feliciteert met mijn overwinning. Sorry makker, maar het duurt nog 2 uur en zelfs dan kan er nog steeds veel gebeuren. Hij verteld me dat de nummer 2 op dat moment voor plaats behoud aan het rijden is en niet fietst meer om Fredje te pakken. Leuk, maar ik rij toch maar lekker door want liever voldoende marge voor het geval dat er iets gebeurt.

Door de warmte beginnen de voeten steeds meer en meer op te spelen en laat langs het parcours een stoel en voetencrème aanrukken in de hoop de laatste 3 ronden nog enigszins comfortabel uit te rijden. Bij mindere voorsprong zou ik wel door de pijngrens gegaan zijn, maar plezier in het slot mag ook.
Uiteindelijk blijken het geen 3 ronden meer te zijn maar slechts 2. In die laatste ronde haal ik nummer 2 nog in die samen met zijn teamgenoten aan het rijden is en wordt door allen sportief gefeliciteerd. De laatste km wordt ik begeleid door een quad van de organisatie zodat de omroeper weet dat winnaar er aan komt.

Foto's door Brian Timp

De overwinning en tot besluit

Vanzelfsprekend super blij met deze overwinning want nog nooit een marathon overall gewonnen. Weliswaar was bij deze wedstrijd het deelnemersveld vrij beperkt met 23 rijders, maar dit neemt niemand me meer af. In ieder geval mijn doelstelling (een 24 uur normaal rijden) behaald en dat daar een eerste plek aan vast zit natuurlijk nog veel mooier.
Daarmee voor mij ook makkelijk om te zeggen dat dit mijn laatste 24 uurs race is geweest want door de problemen met mijn voet is het nog meer gekkenwerk dan voor een normaal mens. Zoals het er naar uit ziet zal de blessure niet verholpen kunnen worden (of met groot risico dat ik wellicht niet fatsoenlijk meer kan lopen)en dan moet je verstandig zijn. Normale marathons van 5 uurtjes en jaarlijks Salzkammer uitstapje zijn ook leuk............

Na afloop even bijkomen, wat eten en snel douchen om daarna (te lang) moeten wachten voor de prijsuitreiking. Duurde allemaal erg lang en vrij rommelig. De extra prijzen voor de subcategorieën werden ineens allemaal in de doos opgeborgen. Waarom ??? Geen idee.
In ieder geval een glazen bokaal, gigantisch glas bier, paar stuivers en een "freistart" voor 2008 (liefhebbers opstellen in rijen van 3).

Compleet overzicht  van deze rit:

• Duur 23:37:07
• Energieverbruik 17559 kcal
• Gemiddelde hartslag 129 hsm
• Maximale hartslag 166 hsm
• Gemiddeld Snelheid 19,4 km/u
• Maximum Snelheid 57,1 km/u
• Afstand 432,8 km
• Stijging 8350 m
• Stijging/h 354 m/h

Uitleg bovenstaand grafiekje: De korte stops zijn voornamelijk even aan het hek of bijvoorbeeld een keer band laten oppompen. Het aantal echte stops was in feite 5 en het oponthoud door de pech in de nacht.

Voor de liefhebbers: hier het HRM bestand. (doel opslaan als)

Tenslotte wil ik Brian Timp (zie ook de weblog tijdens het weekend) enorm bedanken voor alle goede zorgen want alleen is zo'n onderneming onmogelijk.

Extra serie foto's door Erik Nienhuis (opent in nieuw venster)